عضو
انجمن متخصصان گوش، گلو و بینی ایران گفت: تحقیقات اخیر در ایران نشان می
‌دهد که پیرگوشی نسبت به گذشته با سرعت بیشتر و در سنین کم تری اتفاق می
‌افتد و این در حالی است که میلیون‌ ها نفر از مردم به افت شنوایی‌ شان
اهمیت نمی‌ دهند.

ابراهیم رزم‌ پا در گفتگو با خبرنگار بهداشت و درمان فارس اظهار داشت: پیرگوشی یک افت شنوایی تدریجی است که با افزایش سن اتفاق می ‌افتد و در واقع یک نوع معمول از کم ‌شنوایی حسی عصبی است که منجر به اختلال شنوایی دائم می‌ شود و بیش تر مردم به وجود آن آگاه نیستند. 

وی افزود: قرار گرفتن در معرض سر و صدا
و صدای ناخواسته مثل صدای بوق خودروها یکی از دلایل پیرگوشی است و افرادی
که سال ها در معرض سر و صدا قرار می ‌گیرند معمولاً دچار پیرگوشی می
‌شوند‌.

همچنین افزایش سن، بالا رفتن فشار خون، استرس زیاد، برخی داروها و حتی عوامل ارثی باعث ابتلا به این عارضه می ‌شوند.

این
متخصص گوش‌ گلو و بینی ادامه داد:‌ دشواری در تشخیص اصوات به ویژه اصوات
زیر مثل حرف (س)، مشکل شدن فهم مکالمات به خصوص وقتی سر و صدای زمینه‌ ای
وجود دارد، افت شنوایی که معمولاً دوطرفه است و ممکن است با وزوز در یک یا دو گوش همراه باشد و سرگیجه از مهم ترین علائم پیرگوشی است.

ضمن این که افراد پیرگوش صدای مردها را بهتر از زنان می ‌شوند.

وی
اضافه کرد: افراد مبتلا به پیرگوشی معمولاً عنوان می ‌کنند که گفتار را می
‌شنوند ولی در فهمیدن آن مشکل دارند. البته همه ی نشانه ‌های مذکور
توانایی‌ های فرد را کاهش می ‌دهد و روی کیفیت زندگی بیمار تأثیر می
‌گذارد.

رزم‌
پا تصریح کرد: تحقیقات اخیر در ایران نشان می ‌دهد که پیرگوشی نسبت به
گذشته با سرعت بیش تر و در سنین کم تری اتفاق می‌ افتد و این در حالی است
که میلیون ‌ها نفر از مردم به افت شنوایی ‌شان اهمیت نمی ‌دهند. احتمال
داده می ‌شود دلیل افسردگی، انزوا، ترس، اضطراب و عصبانیت آن ها برخاسته از همین مشکل باشد. 

وی
خاطر نشان کرد: به منظور درمان، مفید ترین کاری که یک شنوایی‌ شناس می
‌تواند برای افراد با مشکل پیرگوشی انجام دهد، سمعک ‌ها و برنامه‌ های
توانبخشی است. از جمله برنامه‌ های توانبخشی برای این افراد، مشاوره،
تجویز سمعک، تجویز وسایل کمک شنیداری و مهارت های افزایش ارتباط است.

برنامه‌ های توانبخشی سبب برقراری ارتباط بهتر و در نهایت بالا بردن کیفیت زندگی برای افراد مبتلا به پیرگوشی می ‌شود.

گرفتگی ‌گوش در مسافرت های هوایی - Adel_Transporter

گرفتگی, ‌گوش, در, مسافرت, های, هوایی,

اگر تا به حال با هواپیما سفر کرده باشید حتما گرفتن گوش با برخاستن هواپیما از زمین یا هنگام فرود را تجربه‌ کرده ‌اید.

معمولا
مهمانداران برای برطرف کردن این مشکل به شما آب نبات یا آدامس می ‌دهند.
اما ممکن است باز هم این مشکل کلافه ‌کننده تا انتهای سفر با شما همراه
باشد. گرفتگی گوش در هواپیما به علت وارد شدن فشار به پرده صماخ و سایر
بافت ‌های گوش میانی
است و وقتی رخ می ‌دهد که هواپیما سرعت ارتفاع خود را تغییر داده و در
نتیجه فشار هوای گوش میانی و فشار هوای محیط از تعادل خارج می ‌شوند. در
این میان گر چه اغلب اوقات روش‌ هایی مانند خمیاز ه کشیدن، آدامس جویدن
یا عمل بلعیدن می‌ تواند این حالت را اصلاح کند اما موارد شدید گرفتگی گوش
در هواپیما ممکن است نیاز به درمان ‌های پزشکی داشته باشند.

گرفتگی گوش در هواپیما می ‌تواند در یک یا هر دو گوش رخ دهد.

علایم و نشانه‌ های آن عبارت هستند از: احساس ناراحتی مختصر یا درد گوش، ‌احساس پُری گوش و کم شدن مختصر شنوایی یا مبهم شدن صداهای محیط.

در
صورتی که گرفتگی گوش شما برای چند ساعت طول بکشد یا گرفتگی گوش شما شدید
باشد این علایم ظاهر می‌ شوند: درد شدید، ‌احساس فشار در گوش مانند وقتی
که زیر آب می ‌روید، کاهش شنوایی متوسط تا شدید، زنگ زدن گوش، سرگیجه< /a>، استفراغ و خون ریزی از گوش.

معمولا
شما می ‌توانید خودتان گرفتگی گوش را برطرف کنید. در صورتی که احساس
ناراحتی،‌ پُری‌ گوش یا شنیدن صداهای مبهم بیش از چند ساعت به طول ‌انجامد
یا هر یک از علایم و نشانه‌ های تشدید را تجربه کردید به پزشک مراجعه کنید.

در هنگام پرواز چه اتفاقی رخ می ‌دهد؟

برای
آن که پرده صماخ آن‌ طور که باید مرتعش شود باید فشارهای گوش میانی با
فشار هوای محیط خارج برابر باشد. تنظیم فشار هوا به عهده مجرای باریکی به
نام مجرای استاش است. یک انتهای این مجرا به گوش میانی و انتهای دیگر آن
در محل تلاقی انتهای بینی و قسمت فوقانی حنجره باز می‌ شود.

به طور
معمول بافت‌ های گوش میانی به آرامی هوا را جذب می ‌کنند. این موجب ایجاد
فشار هوای کمتر در سمت داخل پرده صماخ نسبت به خارج می‌ شود. زمانی که
چیزی می ‌بلعید یا خمیازه می‌ کشید ماهیچه‌ هایی را فعال می ‌کنید که باعث
باز شدن مجرای استاش می ‌شود و به گوش میانی اجازه می ‌دهد تا فشار خود را
تنظیم کند. وقتی هواپیما اوج می‌ گیرد یا فرود می ‌آید، فشار هوای محیط به
سرعت تغییر می ‌کند ولی عملکرد طبیعی مجرای استاش به این سرعت نیست. وقتی
فشار هوا در یک سمت پرده صماخ از تعادل خارج می ‌شود، اتفاقات مختلفی در
گوش میانی رخ می ‌دهد که به شدت و مدت اختلاف فشار وابسته است. مثلا پرده
صماخ کشیده می‌ شود و به خوبی مرتعش نمی‌ گردد و شما صداها را مبهم می
‌شنوید. کشش پرده صماخ موجب احساس فشار و درد می ‌شود. در صورتی که عدم
تعادل فشار باقی بماند، مایعات بافتی گوش میانی فضا را پُر می ‌کنند تا
فشار را برابر کنند. اگر فشار، شدید یا طولانی باشد ممکن است پرده ‌گوش
پاره شود. مویرگ‌ های گوش میانی ممکن است پاره شده و باعث خون ریزی گوش
میانی در پشت پرده صماخ شوند. همچنین ممکن است دریچه‌ های غشایی گوش میانی
(دریچه بیضی و دریچه گرد)‌ پاره شوند.

هر وضعیتی که موجب بسته شدن مجرای استاش و محدودیت عملکرد آن شود می ‌تواند خطر گرفتگی گوش در هواپیما را افزایش دهد.

عوامل خطر شایع‌ عبارت هستند از: مجرای استاش کوتاه (خصوصا در نوزادان و کودکان)‌، سرماخور دگی، ‌سینوزیت ، رینیت آلرژیک،‌ عفونت گوش میانی و خوابیدن در هنگام فرود یا بلند شدن هواپیما.

اگر
دچار گرفتگی گوش شدید یا مکرر شوید، بافت ‌های گوش داخلی یا مجرای استاش
آسیب می ‌بینند و احتمال آن که مجددا دچار این مشکل شوید بیشتر می ‌شود.
عوارض طولانی ‌مدت فقط وقتی اتفاق می ‌افتد که وضعیت جدی باشد یا مدت
زیادی طول بکشد یا ساختارهای گوش‌ میانی یا داخلی آسیب ‌دیده باشند. عوارض
نادر این حالت عبارت هستند از: کاهش شنوایی دائم و وزوز گوش مزمن.

از روش‌ های ساده تا درمان های جدی

در
بیشتر افراد، گرفتگی گوش در هواپیما توسط خود شخص قابل برطرف شدن است.
وقتی علائم باقی بمانند ممکن است نیاز به درمان ‌هایی داشته باشید تا فشار
گوش متعادل شود و علائم شما برطرف شوند. پزشک به شما داروهایی می ‌دهد تا
وضعیتی را که موجب عملکرد ناقص مجرای استاش شده است اصلاح کند. این داروها
شامل اسپری بینی دکونژستانت، دکونژستانت خوراکی و آنتی‌ هیستامین‌ های خوراکی می ‌شوند.

علاوه
بر داروهای فوق روشی به شما پیشنهاد می‌ شود که مانور والسالوا نامیده
می‌ شود. برای این کار بینی خود را با دست بگیرید، دهان خود را بسته و به
آرامی هوا را به قسمت خلفی بینی خود فشار دهید مانند وقتی که می ‌خواهید
فین کنید. وقتی داروها عملکرد مجرای استاش را بهبود بخشیدند این مانور می
‌تواند با فشار مجرا را باز کند.

درمان جراحی برای گرفتگی گوش
هواپیما به ندرت لازم می ‌شود. پزشک در این روش برشی روی پرده صماخ می‌
دهد تا فشار هوا را متعادل کند و مایع خارج شود. آسیب ‌های شدید مانند
پارگی پرده صماخ یا پارگی غشاهای گوش داخلی اغلب با گذشت زمان خود به خود
بهبود می ‌یابند. جراحی در مواقع نادر برای ترمیم آن ها لازم می‌ شود.

چه کنیم تا گوش‌ های مان نگیرد؟

*
در هنگام بلند شدن یا به زمین نشستن هواپیما خمیازه بکشید یا چیزی ببلعید.
این کارها ماهیچه ‌های مجرای استاش را فعال کرده و موجب باز شدن مجرای
استاش می‌ شوند. برای این کار می ‌توانید آب ‌نبات بمکید یا آدامس بجوید.

*
می ‌توانید در زمان بلند شدن یا نشستن هواپیما از مانور والسالوا که توضیح
داده شد استفاده کنید. این مانور را چند بار تکرار کنید (خصوصا در هنگام
فرود)‌ تا فشار گوش و کابین هواپیما را متعادل کنید.

* در هنگام
بلند شدن یا نشستن هواپیما نخوابید. اگر در این مواقع بیدار باشید می‌
توانید با احساس فشار روی گوش از روش‌ های پیشگیری ‌کننده استفاده کنید.

* اگر برای تان امکان دارد در هنگام سرماخوردگی، سینوزیت، احتقاق بینی یا عفونت گوش پرواز نکنید. در صورتی که اخیرا گوش خود را جراحی کرده ‌اید قبل از پرواز با پزشک خود مشورت کنید.

*
اگر دچار احتقان بینی شدید، نیم تا یک ساعت قبل از بلند شدن یا به زمین
نشستن هواپیما از اسپری دکونژستانت بینی استفاده کنید. از استفاده بیش از
حد خودداری کنید زیرا استفاده مکرر از این اسپری ‌ها در مدت چند روز خود
موجب افزایش احتقان می ‌شود.

دکونژستانت ‌های خوراکی اگر نیم تا یک ساعت قبل از پرواز خورده شوند موثرند، اما اگر بیماری‌ قلبی،
اختلال ریتم قلبی یا فشار خون بالا دارید قبل از مصرف دکونژستانت خوراکی
با پزشک مشورت کنید. اگر بالای 50 سال سن دارید ممکن است به دنبال مصرف
دکونژستانت ‌های حاوی سودوافدرین دچار عارضه جانبی بزرگی ناگهانی پروستات که یک وضعیت اورژانس است شوید. اگر باردار هستید قبل از مصرف دکونژستانت ‌های خوراکی با پزشک مشورت کنید.

* اگر حساسیت دارید، داروی ضد حساسیت خود را یک ساعت قبل از پرواز مصرف کنید.

* آب کافی بنوشید. مصرف آب کافی از تحریک مجراهای بینی و گلو جلوگیری کرده و به عملکرد بهتر مجرای استاش کمک می‌ کند.

نوشیدنی‌ های حاوی کافئین می
‌توانند باعث از دست رفتن آب بدن شما شوند. هم چنین آن ها عروق خونی را
تنگ می ‌کنند و می ‌توانند باعث افزایش خطر پارگی مویرگ‌ ها شوند.

برای کمک به کودکان برای جلوگیری از گرفتن گوش شان حین پرواز می‌ توانید از این روش ‌ها استفاده کنید:

*
به کودک خود درهنگام بلند شدن یا نشستن هواپیما یک نوشیدنی بدهید تا بلع
مکرر داشته باشد. پستانک نیز در این مواقع موثر است. کودکان بزرگ ‌تر از 4
سال می ‌توانند آدامس بجوند یا با نی مایعات بنوشند.

اگر این روش
‌ها عمل نکرد، پزشک می ‌تواند قطره گوشی برای کودک شما تجویز کند که حاوی
ضد‌درد و مواد بی‌ حسی، برای هنگام پرواز است. هر چند این قطره‌ ها معمولا
به ندرت لازم می ‌شوند.

دکونژستانت ها برای کودکان توصیه نمی ‌شود، لذا از مصرف آن ها برای کودک خودداری کنید.

عفونت گوش منجر به پارگی پرده گوش می ‌شود - Adel_Transporter

عفونت, گوش, منجر, به, پارگی, پرده, گوش, می, ‌شود,

یک متخصص گوش، حلق و
بینی گفت: از آن ‌جا که عفونت گوش ممکن است منجر به پاره شدن پرده گوش
شود، باید درمان این بیماری جدی گرفته شود.

دکتر نادر ساکی، متخصص گوش و حلق و بینی در
گفتگو با خبرنگار بهداشت و درمان خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) منطقه
خوزستان، اظهار داشت: گوش دارای سه بخش خارجی، میانی و داخلی است و عفونت
در هر سه بخش به شکل‌ های مختلفی بروز می‌ کند.

عفونت گوش خارجی

وی
افزود: عفونت در گوش خارجی به علت دست‌ کاری گوش، یا بروز دمل‌ های چرکی
که در ابتدای گوش ایجاد و تمام مجرای گوش را فرا می ‌گیرد، به وجود می‌
آید.

این متخصص گوش، حلق و بینی ادامه داد: عمده علائم عفونت گوش خارجی درد شدید، گرفتگی و سنگینی گوش است. البته این عفونت، آسیبی به پرده گوش نمی ‌رساند.

در فصل تابستان میزان شیوع این عفونت به دلیل افزایش استفاده از استخر و شنا بالا می ‌رود و به همین دلیل به عفونت گوش شناگران معروف است.

ساکی
تصریح کرد: عفونت گوش خارجی نیز به صورت مزمن و قارچی شدن گوش بروز می‌
کند که عمده علائم آن خارش گوش است و گوش روزانه چند ساعت دچار خارش می
‌شود.

رئیس انجمن گوش، حلق و بینی خوزستان خاطرنشان کرد:
عفونت قارچی گوش با معاینه گوش تشخیص داده می‌ شود و راه درمان آن دور نگه
داشتن گوش از آب به وسیله پنبه آغشته به وازلین یا استفاده از گوشی به
خصوص در هنگام شنا و مصرف داروهای ضد قارچ و خارش است.

عفونت ‌های گوش در تابستان به علت استفاده از استخر و شنا شایع ‌تر است.

عفونت گوش میانی

وی ادامه داد: عفونت گوش میانی، پرده گوش و فضای میانی گوش را در بر می‌ گیرد که با سرماخوردگی ایجاد می‌ شود.

این نوع عفونت معمولا در کودکی و شیرخوارگی بروز
می ‌کند. عفونت با جمع شدن در پشت پرده گوش، باعث افزایش فشار به آن می
‌شود که در صورت انتشار و تکثیر چرک، منجر به پاره شدن می‌ شود.

از علائم این نوع عفونت، سرماخور دگی، گوش درد و سنگین شدن گوش است.

این
متخصص گوش، حلق و بینی گفت: در معاینه ی گوش، پرده گوش قبل از پارگی،
کاملا قرمز است و با پاره شدن پرده گوش، چرک تمام گوش میانی و مجرای آن را
فرا می گیرد.

دکتر ساکی اظهار داشت: در صورت عدم درمان
عفونت گوش و عدم مراجعه به متخصص، به دلیل مجاورت گوش در کنار مغز و اعصاب
صورت، این عفونت منجر به فلج شدن صورت و در صورت سرایت عفونت به مغز، منجر
به مننژیت شود.

عفونت گوش داخلی

رئیس انجمن گوش، حلق و بینی خوزستان درباره عفونت گوش داخلی نیز گفت: بروز سرگیجه< /a>
از عمده علائم عفونت گوش داخلی است که دلیل بروز این عفونت، عفونت گوش
میانی ناشی از پارگی پرده و یا رسیدن عفونت از طریق خون به داخل گوش است.

بادگرفتگی گوش‌ها - Adel_Transporter

بادگرفتگی, گوش‌ها,

تغییر
ارتفاع،‌ مانند مسافرت با هواپیما یا مسافرت در پیچ و خم کوه ها (راه هراز
شمال)،  می‌تواند باعث احساس بادگرفتگی در گوش ها شود.

اگر
در این حالت سعی کنید که با خارج کردن شدید هوا از بینی، احساس فشار‌تان
را برطرف کنید، ممکن است پرده‌ گوش‌تان سوراخ شود، یا باکتری‌ها از درون
حلق‌تان به درون عمیق‌ترین بخش‌های گوش‌تان کشیده شوند.

عمل به توصیه‌های زیر به شما کمک می‌کند که به نحوی بی‌‌خطر ، فشار درون گوش‌های‌تان را کاهش دهید:

* حدود یک ساعت پیش از زمانی که قرار است مسافرت کنید، از خانه خارج شوید،‌ و یک داروی ضداحتقان (مانند سودوافدرین)‌ مصرف کنید.

* سعی کنید که به آرامی فشار درون گوش‌تان را همگام با تغییرات ارتفاع با خمیاز ه کشیدن کاهش دهید.

* به بلعیدن آب دهان‌تان ادامه دهید تا به رفع بادگرفتگی گوش‌های‌تان کمک شود.

* هنگام  بلندشدن و فرودآمدن هواپیما و یا هنگام ورود به پیچ و خم کوه، آدامس بجوید.

*
اگر هنوز در گوش‌‌هایتان احساس بادگرفتگی می‌کنید،‌ هوا را به درون
ریه‌های‌تان بکشید،‌ بینی‌تان را بسته نگهدارید،‌ و بعد در حالیکه
دهان‌تان را بسته نگه داشته‌اید، به آرامی هوا را ازبینی‌تان بیرون
بفرستید، تا زمانی که احساس راحتی کنید. بسیار مراقب باشید که این کار را
با شدت بیش از حد انجام ندهید.

جراحی زیبایی گوش - Adel_Transporter

جراحی, زیبایی, گوش,

ممکن
است شما به گوش‌های خود به عنوان یک عامل زیبایی نگاه نکنید، ولی آنها در
ظاهر شما تاثیر دارند؛ به عنوان مثال گوش‌هایی که از حد معمول بزرگ تر
هستند، تاثیری ناخوشایند در بیننده ایجاد می‌کنند. افرادی که گوش‌هایی
برجسته دارند، معمولا موهای خود را به نحوی آرایش می‌کنند که گوش‌هایشان
دیده نشوند، ولی عملا این کار در بعضی مواقع امکان‌پذیر نیست و گاهی
شوخی‌ها و تمسخر‌ دیگران، فرد را آزار می‌دهد. پسران معمولا مانند دختران
نمی‌توانند مو‌های بلند داشته باشند تا با کمک آنها گوش‌ها را بپوشانند،
لذا جراحی زیبایی گوش می‌تواند هم از نظر روحی و هم از نظر زیبایی، مفید
باشد و در ‌بعضی افراد اعتماد به نفس را افزایش ‌دهد.

با
دکتر علی‌محمد اصغری، متخصص گوش، حلق و بینی و عضو هیات علمی دانشکده
پزشکی دانشگاه ایران درباره جراحی‌های زیبایی و ترمیمی گوش به گفتگو
نشسته‌ایم.

گوش‌های طبیعی و زیبا را باید با چه معیارهایی بشناسیم؟

گوش‌های
زیبا ممکن است شکل‌های مختلفی داشته باشند، ولی مهم‌ترین مساله، هما‌هنگی
آنها با سر و صورت است. اغلب افراد ترجیح می‌دهند که گوش‌هایشان نزدیک‌ به
سر بوده و از حد ابرو تا قاعده ی بینی ادامه یابند.

آقای دکتر! لاله گوش بلبلی در چه مواردی نیاز به ترمیم جراحی دارد؟

لاله گوش ممکن است در شرایط زیر نیاز به ترمیم و اصلاح داشته باشد:

اول:
لاله گوش برجسته که این نوع لاله گوش معمولا اندازه طبیعی داشته، ولی نسبت
به سر برجسته‌تر قرار می‌گیرد. این نوع نقص لاله گوش که اصطلاحا بلبلی به
آن گفته می‌شود، می‌تواند یک‌‌طرفه یا دو طرفه باشد.

دوم:‌ هنگامی که لاله یک گوش نسبت به گوش دیگر کوچک تر یا بزرگ تر است و یا نقص ظاهری خفیف دارد.

سوم: عدم تشکیل لاله گوش به‌ طور مادرزادی که ممکن است با نقایص مجرا و شنوایی گوش همراه باشد.

چهارم:
لاله گوش آسیب‌دیده یا کنده شده در اثر ضربه، سوختگی، سرمازدگی یا پارگی
نرمه در اثر استفاده گوشواره سنگین یا کشیده شدن ناگهانی گوشواره.

بهترین زمان برای درمان نقایص مادرزادی گوش چه سنی است؟

در اغلب موارد، جراحی زیبایی نقایص مادرزادی گوش از شش سالگی به بعد توصیه می‌شود.

پس از این عمل نیاز به چه مراقبت‌های خاصی است؟

پس از جراحی یک پانسمان نرم در محل عمل می گذارند و دور سر با باند می بندند.

بعد
از برداشتن پانسمان به بیمار توصیه می‌شود که یک باند کشی برای مدت یک تا
چند هفته (به خصوص شب‌ها) روی گوش‌های جراحی شده ببندد. درد ناشی از عمل
معمولا با قرص‌های مسکن کنترل می‌شود. ظرف مدت یک هفته کودکان می‌توانند
به مدرسه و بزرگسالان به محل کار خود بروند.

خون‌مردگی و تورم
ناشی از عمل هم پس از مدت کوتاهی برطرف می‌گردد. اغلب به بیماران توصیه
می‌شود که پس از جراحی تا دو هفته به پشت بخوابند تا به گوش‌هایشان فشار
نیاید. برخی از افرادی که تحت جراحی زیبایی لاله گوش قرار می گیرند، ممکن
است احساس کنند که غضروف به مقدار لازم به سمت عقب کشیده نشده است. در این
گونه موارد می‌توان یک جراحی کوچک ثانویه برای رضایت بیشتر بیمار انجام
داد.

گاهی حتی انداختن گوشواره‌های سنگین باعث پارگی نرمی گوش و بدشکلی آن می‌شود، شما در این زمینه چه توصیه‌هایی دارید؟

اگر
مایل هستید از گوشواره‌های بزرگ استفاده کنید، حتما به صورت متناوب به
نرمه گوش خود استراحت دهید، زیرا گوشواره‌های سنگین سبب بزرگ شدن سوراخ
گوش شده و شانس پارگی آنها را افزایش می‌دهند. قبل از ایجاد سوراخ‌های
متعدد در لاله گوش بهتر است خوب فکر کنید، این سوراخ‌ها به خصوص در قسمت
فوقانی و یا لبه‌های گوش مشکل‌ساز هستند.

سوراخ کردن غضروف گوش از نظر طبی مجاز نیست، چون عفونت غضروف سبب تخریب و از بین رفتن آن می‌شود.

آیا به کمک چسب می‌توان اختلالات لاله گوش را اصلاح کرد؟

در
ابتدای تولد چنانچه اختلالی مختصر در لاله گوش وجود داشته باشد، ممکن است
به کمک چسب بتوان آن را تعدیل کرد، ولی به‌طور کلی جراحی لازم است.

آیا ترمیم اختلالات شدید لاله گوش به ایجاد یک لاله گوش طبیعی منجر می‌گردد؟

با توجه به پیوندگذاری و چندین مرحله عمل، نهایتا لاله گوش ایجاد شده نمی‌تواند ظرافت و زیبایی لاله گوش طبیعی را داشته باشد.

شناسنامه جراحی زیبایی گوش

- نوع بی‌هوشی: با هر سه روش بی حسی موضعی، نیمه بی‌هوشی و یا بی‌هوشی کامل قابل انجام است.

- تکنیک: پشت
لاله ی گوش را برش می زنند که برای جلوگیری از برگشت غضروف لاله گوش به
حالت اولیه، پشت این غضروف نیز در قسمت‌های لازم تراشیده شده و چین های
مربوطه ایجاد و سپس برش پوستی دوخته می‌شود، طوری که بعد ازعمل، جای برش
قابل رویت نباشد.

- زمان عمل: عمل جراحی هر دو گوش، حدود دو ساعت زمان می‌برد.

گوش‌ پاک ‌کن، ممنوع! - Adel_Transporter

گوش‌, پاک, ‌کن،, ممنوع!,

واکس
گوش یا به اصطلاح سِرومن (cerumen)از کراتین پوست مرده گوش و ترشحات
چربی که از غدد سرومن گوش خارج می‌شوند، تشکیل شده است و به عقیده
پزشکان یک خاصیت دفاعی برای گوش دارد.

سرومن یا جرم گوش، یک سپر دفاعی برای جلوگیری از ورود آب و عفونت به داخل مجرای گوش است.

علاوه
بر این، این ماده خاصیت تمیزکنندگی، ضدباکتری و لغزنده کردن گوش را بر
عهده دارد و طبق دستورالعمل جدید انجمن متخصصان گوش و حلق و بینی دنیا،
نباید جرم گوش را تنها به این دلیل که داخل کانال وجود دارد، خارج کرد.

جرم گوش فقط زمانی که بیش از حد ترشح شود، یا تجمع‌اش موجب آزار گردد، باید به وسیله پزشک خارج شود.

علائم تجمع غیرطبیعی این ماده(جرم گوش) هم، درد، فشار، خارش، بوی بد، زنگ زدن گوش، ترشحات از گوش و کاهش شنوایی هستند.

عمل
جویدن و حرکت فک موجب می‌شود تا سرومن‌های اضافی به همراه گرد و غبار و
ذرات مو به تدریج از گوش خارج شوند. اما گاهی اوقات تحریک گوش با وسایلی
مانند گوش پاک‌کن، چوب کبریت، کلید و یا انگشت موجب می‌ شود تا این
سرومن‌های مومی شکل روی هم فشرده ‌شوند و کانال گوش را مسدود کنند.

این‌روزها با شیوع استفاده از هدفون‌ها و هندزفری ‌های موبایل، تجمع سرومن هم در گوش افزایش پیدا کرده است.

ترشحات گوش با بالا رفتن سن و بیشتر شدن موهای گوش، بیشتر می ‌شود.

با تجمع جرم گوش چه باید کرد؟

خیلی از افراد فکر می ‌کنند می ‌توانند با گوش پاک ‌کن این جرم‌ها را خارج کنند، اما این کار فقط اوضاع را بدتر می ‌کند.

متخصصان گوش و حلق و بینی می ‌گویند به هیچ‌ وجه حق ندارید هیچ چیزی کوچک ‌تر از آرنج دست ‌تان را وارد گوش ‌تان کنید.

بهترین کار برای خارج کردن جرم گوش مراجعه به پزشک است.

تجویز چند نوع قطره خاص که موجب نرم شدن سرومن‌ها می ‌شود و به دنبال آن شستشوی گوش، روش اصلی درمان این مشکل است.

گاهی اوقات هم در مواقع تجمع شدید این ماده، پزشک زیر میکروسکوپ‌ های مخصوص، با ابزار ظریفی گوش را تمیز می ‌کند.

بعضی
‌ها وجود جرم در گوش شان را نوعی کثیفی می‌ دانند، اما آن ها نمی‌ دانند
این ترشحات یک مساله فیزیولوژیک و طبیعی در بدن است و تا زمانی که مشکل
‌ساز نشده است، باید به حال خود رها شود.

با این همه، مدت ‌هاست
که داروخانه ‌ها قطره‌های خاصی را بدون نیاز به نسخه پزشک، به مشتری ‌ها
عرضه می ‌کنند که این ترشحات را نرم می ‌کنند و موجب خارج شدن راحت ‌تر آن
ها می ‌شوند.

جرم گوش مفید است یا مضر؟ - Adel_Transporter

جرم, گوش, مفید, است, یا, مضر؟,

شاید
شما هم از آن دسته افرادی هستید که هر از چند گاهی احساس می‌کنند گوششان
از موم(جرم گوش) پُر است و دیگر نمی‌توانند خوب بشنوند و سعی می‌کنند با
گوش پاک کن یا هر وسیله دیگری، خود را از شر این مشکل رها کنند.

این
کار اگر چه خیلی متداول است، اما به هیچ عنوان یک روش علمی نیست. این کار
آنقدر شایع شده که متخصصان مجبور شده‌اند به‌تازگی دستورالعملی برای رفع
آن صادر کنند.

اگر شما هم دوست دارید از دست این مشکل راحت شوید، متن زیر را بخوانید.

بدن
انسان ساختار شگفت انگیزی دارد که موم گوش(ear wax که در اصطلاح عامیانه
به آن جرم گوش می گویند) یکی از پیش پاافتاده‌ترین آنهاست. بسیاری از
افراد تلاش می‌کنند تا به هر شکلی، با پنبه یا چوب کبریت، این موم را از
گوش خود خارج کنند، اما حتی همین ماده ی زرد‌رنگ و چسبناک که به‌نظر
بی‌اهمیت است، در بدن وظیفه‌ای دارد.  موم گوش، برخلاف نام غلط‌اندازش، از
موم ساخته نشده، بلکه ترکیبی از یک سری مواد است که از غدد عرق و چربی
پوشاننده مجرای گوش ترشح می‌شوند، به اضافه ی لایه‌های کنده شده پوست و
تکه‌های مو.

این ماده که در یک سوم خارجی بخش غضروفی مجرای
گوش ترشح می‌شود، به‌عنوان یک پاک‌کننده و ضدعفونی‌کننده خودکار عمل می
کند. علاوه بر این از قسمت‌های حساس مجرای گوش محافظت کرده و آن‌را چرب و
نرم می‌کند.

معمولا موم اضافی گوش، بدون نیاز به دستکاری،
راه خود را به بیرون گوش پیدا کرده و با حرکات فک از جمله جویدن به سمت
بیرون رانده می شود و تمام گرد و غبار، اجسام خارجی و آلودگی‌ها را هم با
خود خارج می‌کند. این ماده به تدریج از سوراخ خارجی گوش بیرون ریخته و خشک
می‌شود. در این حالت پاک کردن این موم اضافی که از گوش خارج شده اشکالی
ندارد، اما نباید در داخل مجرای گوش به‌دنبال این ماده بگردید، بلکه توصیه
می‌شود تنها وقتی آن‌را تمیز کنید که از گوشتان خارج شده است.

مومی علیه باکتری و قارچ

مطالعات
نشان داده که موم گوش بر بعضی از باکتری‌ها اثر باکتری‌کشی دارد. در ضمن
محققان متوجه شده‌اند که این ماده خاصیت ضد‌ قارچی هم دارد. به‌نظر می‌رسد
این اثرات ناشی از وجود اسید‌های چرب اشباع و ایزوزیم‌ در موم گوش و
به‌خصوص خاصیت اسیدی آن باشد. با اینکه موم گوش که متخصصان به آن سِرومِن
(ear cerumen) می‌گویند، مفید و لازم است، اما زیادی آن هم مشکلاتی ایجاد
می‌کند.

دستکاری خطرناک

متخصصان
توصیه می‌کنند اگر تجمع موم گوش باعث ناراحتی شما شده و علائمی ایجاد
کرده، به جای اینکه خودتان با استفاده از پنبه و گوش پاک کن به جانش
بیفتید، به پزشک مراجعه کنید. انباشته شدن این ماده در گوش می‌تواند علائمی مثل درد، خارش، احساس پُری گوش، کاهش شنوایی و حتی وزوز و صدای زنگ را در گوش به وجود آورد.

اما
دستکاری گوش با اجسام تیز و گوش پاک‌کن نه تنها کمکی به حل مشکل نمی‌کند،
بلکه باعث تحریک گوش و ترشح بیشتر موم و حتی عوارض دیگری از جمله عفونت و
آسیب مجرای گوش می‌شود.

درمان راه دارد

درمان مؤثر
با استفاده از مواد حلال موم و خیس‌کننده گوش انجام می‌شود. پس از اینکه
با توصیه پزشک چند روزی از این مواد در گوش خود ریختید، ممکن است موم خود
به‌خود از گوش خارج شده و مجرا باز شود.

اما
اگر خودبه‌خود باز نشد، وقتی که موم نرم‌تر شده و چسبندگی کمتری پیدا کرد،
آن وقت است که پزشک با استفاده از آب ولرم که توسط سُرَنگ مخصوص شست‌وشوی
گوش با فشار به داخل مجرا رانده می‌شود، موم را از مجرا بیرون می‌آورد.

جهت سرنگ باید طوری باشد که آب از قسمت بالا و عقب مجرا حرکت کرده و تمام مجرا را هنگام خروج پاک کند.

دمای این آب باید با دمای بدن انسان یکسان باشد، وگرنه در هنگام شست‌وشو باعث ایجاد سرگیجه خواهد شد.

کورت وارد می‌شود

مواردی
که مجرای گوش باریک بوده یا پرده گوش پاره شده باشد، کار پزشک سخت‌تر می
شود و باید از وسایل خاصی برای خارج کردن موم استفاده کند. علاوه بر این
در بعضی از افراد هم نباید از روش شست‌وشو استفاده کرد مانند افراد دیابتی و کسانی که ضعف سیستم ایمنی دارند.

در
این صورت با مَکِش (وَکیوم) و وسایل کوچک مخصوصی مانند کورت(curette)- که
دارای میکروسکوپی برای مشاهده مجراست- هم می‌توان موم را خارج کرد. البته
فکر نکنید می‌توانید دست به کار شده و با جاروبرقی و سوزن، موم را از
گوشتان درآورید.

این کار هم خالی از خطر نیست و تنها باید توسط یک پزشک متخصص حرفه‌ای انجام شود.

عفونت گوش خارجی، درد، سرگیجه< /a>، وزوز گوش و پارگی پرده گوش از عوارض ناخواسته ی هرگونه دستکاری گوش است.

نکته‌ای
که متخصصان بسیار بر آن می کنند این است که به هیچ عنوان از گوش پاک‌‌کن و
وسایل دیگر برای خارج کردن موم استفاده نکنید، چون تنها باعث هل دادن
بیشتر موم به داخل مجرا شده و درمان را مشکل‌تر می‌کند. علاوه بر این نباید از آب‌نبات‌های مکیدنی برای تحریک ترشح موم گوش و شمع‌های مخروطی مخصوص گوش برای خروج این ماده استفاده کرد.

سمعک مراقبت می‌خواهد

هنوز
متخصصان هیچ راه تاییدشده‌ای برای پیشگیری از تجمع موم در گوش پیدا
نکرده‌اند، اما به کسانی که بیشتر در معرض خطر هستند- از جمله کسانی که
قبلا دچار این مشکل شده‌اند- توصیه می‌شود هر 6 تا 12 ماه یک بار به پزشک
مراجعه کنند. کسانی که از سمعک استفاده می‌کنند بهتر است به‌طور منظم برای
پیشگیری از تجمع موم گوش معاینه شوند. این کار نه تنها به حفظ عملکرد سمعک
کمک می‌کند، بلکه احتمال خراب شدن آن را هم کم می‌کند.

توصیه
می‌شود کسانی که مستعد تجمع موم هستند، هر 6 تا 12 ماه یک بار با توصیه
پزشک و در صورت لزوم، برای شست‌وشوی مرتب گوش مراجعه کنند.

با توجه به این دستورات امید می‌رود از شمار مبتلایان به عوارض تجمع موم گوش، یعنی کاهش شنوایی و عفونت کم شود.

عوامل ایجاد التهاب در گوش - Adel_Transporter

عوامل, ایجاد, التهاب, در, گوش,

در این مطلب می خواهیم درباره التهاب گوش خارجی برای شما صحبت کنیم.

دکتر محمد صادقی، متخصص گوش و حلق و بینی استاد یار دانشگاه علوم پزشکی تهران ما را با این بیماری بیشتر آشنا می کنند.

آقای دکتر لطفا بفرمایید منظور از التهاب مجرای گوش خارجی چیست؟

التهاب مجرای گوش خارجی، یک بیماری نسبتا شایع می باشد که به خصوص در فصل گرما و تابستان که افراد از استخر استفاده می کنند شیوع آن بیشتر می شود.

گوش
انسان از سه قسمت تشکیل شده است که شامل گوش خارجی، گوش میانی و گوش داخلی
می باشد. گوش خارجی شامل لاله گوش و مجرای گوش تا حد پرده صماخ است. گوش
میانی از پرده گوش تا ناحیه حلزونی یا پنجره بیضی که به حلزون گوش منتهی
می شود ادامه دارد و گوش داخلی ساختمان های حلزون و مجاری نیم دایره و
سیستم های دریافت کننده و انتقال دهنده عصبی صورت را شامل می شود.

بحث
این مطلب، گوش خارجی یعنی از پرده گوش به طرف بیرون می باشد. این قسمت
بیشتر در معرض عوامل خارجی قرار می گیرد، بنابراین بیشتر از گوش میانی و
داخلی در اثر این عوامل بیمار می شود؛ مثل ورود آب به داخل گوش در مواقع
استفاده از استخر یا استحمام، شست و شو با آب آلوده و یا دستکاری مجرای
گوش.

در التهاب گوش خارجی، التهاب مجرای گوش، شایع تر است و لاله گوش کمتر ممکن است دچار التهاب و عفونت شود.

عوامل ایجاد کننده و زمینه ساز این بیماری کدام است؟

علت التهاب گوش خارجی می تواند عفونی  یا غیرعفونی باشد:

علل غیر عفونی: در بعضی از افراد ممکن است حساسی�� پوستی، خصوصاً حساسیت پوست مجرای گوش و لاله گوش می تواند این بیماری را ایجاد کند.

در مواردی هم، مواد حساسیت زا و لوازم آرایشی
و ... باعث ایجاد التهاب می شوند. در این مواقع عامل ایجاد کننده بیماری،
میکروب یا ویروس یا قارچ نمی باشد و فقط یک حساسیت، زمینه ساز بروز آن می
باشد. در حقیقت به موارد ذکر شده علل غیرعفونی گفته می شود.

علل عفونی: در این گروه، عامل ایجاد کننده ی التهاب، میکروب ها یا قارچ ها و به ندرت عوامل ویروسی هستند.

گاهی
نیز یک عامل زمینه ساز مانند وجود جرم یا جسم خارجی در گوش این حالت را
ایجاد می کند. اگر جرم یا جسم خارجی در گوش باشد، اطراف آن مایع و آب جذب
می شود و به صورت یک هسته برای تجمع و فعالیت میکروب ها عمل می کند.

ممکن
است در گوش خارجی کودک یک دانه، مثل دانه تسبیح، دانه غلات، دستمال کاغذی،
کاغذ یا مداد پاک کن وارد شود و در مجرای گوش بماند و اطراف آن میکروب جمع
شود که در این شرایط، عفونت گوش بیشتر می شود.

تنگی مجرای
گوش در بعضی افراد، مانع از تهویه و خروج جرم از گوش آنها می شود و ممکن
است باعث افزایش عفونت مجرای گوش در این آنها گردد.

بعضی
از افراد ممکن است از آب آلوده استفاده کنند، یا با دست و اجسام نوک تیز
مانند سنجاق سر، کلید و ... داخل گوش خود را دستکاری کنند که این کار باعث
می شود، خراش های ریزی در مجرای گوش ایجاد شود و میکروب به راحتی در آن
نفوذ کند، در نتیجه احتمال عفونت در این گونه افراد زیاد شود.

از عوامل زمینه ساز دیگر می توان به وجود مشکل در سیستم ایمنی فرد اشاره کرد؛ مثلا افراد دیابتی
استعداد ابتلای بیشتری به انواع عفونت را دارند. لذا عفونت گوش خارجی هم
ممکن است در این افراد بیشتر باشد و چنانچه عفونت در اینگونه افراد ایجاد
شود، ممکن است خطرناک هم باشد و عوارض وخیمی را به دنبال داشته باشد.

این بیماری بیشتر در چه افرادی دیده می شود؟

التهاب
گوش خارجی در خانم ها و آقایان و در تمام سنین، به طور یکسان دیده می شود،
ولی ممکن است در افراد جوان و هنگام فصل گرما بیشتر باشد.

علایم و تشخیص التهاب گوش - Adel_Transporter

علایم, تشخیص, التهاب, گوش,

در
مطلب قبلی درباره عوامل ایجاد کننده التهاب در گوش خارجی برای شما صحبت
کردیم. حال علایم این بیماری و چگونگی تشخیص آن را برای شما بیان می کنیم.

علایم این بیماری کدام است؟

التهاب
ایجاد شده به دنبال عفونت در مجرای گوش باعث ایجاد درد می شود، بنابراین
درد از علایم شایع این بیماری می باشد. خروج ترشحات به دنبال التهاب زیاد
از دیگر علایم شایع است. از علایم دیگر می توان به قرمزی مجرا و اطراف
لاله گوش اشاره کرد. در بعضی از موارد که شدت بیماری بیشتر است ممکن است
غدد لنفاوی اطراف گوش هم متورم شوند و درد از ناحیه لاله و مجرای گوش
فراتر رفته و در نیمه سر هم درد ایجاد کند. شدت درد بسته به شدت بیماری می
تواند زیادتر شود.

افزایش تورم می تواند باعث بسته شدن مجرای گوش
به طور نسبی یا به طور کامل شده که در آن موقع بیمار به طور معمول کاهش
شنوایی پیدا می کند. این کاهش شنوایی از نوع انتقالی است، یعنی عصب گوش
سالم می باشد، ولی انتقال صوت از فضا به گوش داخلی دچار مشکل می شود. قابل
ذکر است که این التهاب و عفونت در خیلی از مواقع بدون هیچ علت خاصی اتفاق
می افتد.

راه های تشخیص این بیماری کدام است؟

در تشخیص
التهاب گوش خارجی، به طور معمول سؤالی که بیشتر برای پزشکان پیش می آید،
تشخیص افتراقی التهاب گوش خارجی با التهاب گوش میانی می باشد، چون هر دوی
این بیماری ها علایم مشابهی دارند.

علائم مشابه در التهاب گوش خارجی و التهاب گوش میانی:

گوش
درد از مهم ترین علایم این دو بیماری است. در هر دو، شنوایی ممکن است کم
شود؛ در هر دو، طول دوره ی گوش درد کوتاه می باشد و در نتیجه ممکن است
پزشک و بیمار را به شک بیاندازد و ایجاد مشکل کند.

تفاوت های التهاب گوش خارجی با التهاب گوش میانی:

با وجود تشابه علایم این دو بیماری، درمان و برخورد با این دو بیماری، متفاوت می باشد. در التهاب گوش میانی، تجویز آنتی بیوتیک
سیستمیک ضروری است و حتما باید بیمار درمان سیستمیک یا خوراکی یا تزریقی
بگیرد، ولی در التهاب گوش خارجی، اصولا نیازی به درمان با آنتی بیوتیک
سیستمیک نیست و به طور معمول سیر بیماری در التهاب گوش خارجی بهتر از
التهاب گوش میانی می باشد.

از
عوامل مهم افتراق این دو بیماری، فصل ابتلا به آن بیماری می باشد. التهاب
گوش میانی به طور معمول در زمستان و فصل سرما بیشتر می باشد، ولی التهاب
گوش خارجی در فصل گرما شیوع بیشتری دارد.

کسانی که مبتلا به التهاب گوش میانی می شوند به طور معمول تب دارند،
ولی در التهاب گوش خارجی به طور معمول تب وجود نداد، به عبارتی تب در
التهاب گوش میانی شایع تر از گوش خارجی می باشد. در التهاب گوش میانی، در
معاینه پرده صماخ توسط پزشک، هیچ گونه علایمی مشاهده نمی شود، ولی در
التهاب گوش خارجی، پرده صماخ به طور معمول خوب است و در معاینه مجرای گوش،
به طور معمول علایم عفونت نشان داده می شود.

در کسانی که التهاب
گوش میانی دارند، دستکاری و حرکت دادن لاله گوش درد را زیاد یا کم نمی
کند، ولی در کسانی که التهاب گوش خارجی دارند، هر گونه حرکت دادن و
دستکاری در مجرای گوش، باعث ایجاد درد می شود.

هر گوش دردی، عفونت گوش نیست - Adel_Transporter

هر, گوش, دردی،, عفونت, گوش, نیست,

عفونت گوش پس از سرماخورد گی شایع ‌ترین بیماری کودکان است که سه‌ چهارم کودکان را پیش از آن که به سه سالگی برسند، لااقل یک بار مبتلا می‌ کند.

گفتگوی
زیر با آقای دکتر بابک ساعدی، جراح و متخصص گوش و حلق و بینی و عضو هیات
علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران درباره آشنایی بیشتر با عفونت گوش و عوارض
آن انجام شده است.

آقای دکتر! عفونت گوش با چه علامتی شروع می ‌شود؟ با گوش درد؟

بله.
ولی هر گوش دردی را نباید عفونت گوش تلقی کنیم، زیرا 50 درصد دردهای گوش
از قسمت‌ های دیگر بدن ناشی می‌ شوند، یعنی مریضی که با گوش درد به پزشک
مراجعه می ‌کند، ممکن است هیچ مشکلی در گوشش ندارد، مثلا ممکن است دندان درد داشته باشد و برای بیمار عارضه گوش درد را ایجاد کرده باشد.

چرا گوش عفونت می ‌کند؟

شایع‌
ترین عاملی که سبب عفونت گوش می ‌شود، عفونت‌ های تنفسی قبلی است. بیشتر
افراد  به دنبال یک سرماخوردگی دچار گوش درد می ‌شوند.

گوش داخلی
دارای بخشی به نام شیپور اُستاش است که ارتباط گوش میانی را با پشت بینی
و حلق برقرار می ‌کند. به دنبال عفونت‌ های تنفسی و بسته شدن این ناحیه،
میکروب‌ ها اجازه رشد پیدا می‌ کنند و باعث اوتیت مدیا یا عفونت گوش میانی می‌ شوند.

عفونت گوش چه علائمی دارد؟

در
ابتدا باعث کیپ شدن گوش می شود، یعنی بیمار احساس می‌ کند گوشش پُر است.
کم‌ کم درد ایجاد می ‌شود که این درد حالت ضربان دار و شدید خواهد داشت.

اگر بیماری پیشرفت کند ممکن است به آن سرگیجه< /a>
هم اضافه گردد و چنان چه ادامه پیدا کند خروج ترشحات خونی و چرکی را هم
دارد. این مرحله یعنی این که پرده گوش پاره شده است. در این زمان کاهش
شنوایی هم علامت بارزی خواهد بود.

علت این که بعضی از افراد به طور مکرر به عفونت گوش مبتلا می‌ شوند، چیست؟

اگر بخواهم علت این عفونت‌ها را به صورت علمی پاسخ دهم، باید برگردیم به محل ارتباطی مجرای گوش با حلق، یعنی همانشیپور اُستاش .

عدم
تکامل این قسمت فرد را دائما به عفونت‌ های مکرر مبتلا می ‌کند. این مشکل
را در بچه ‌ها زیاد می ‌بینیم، چرا که پیش از بلوغ، این بخش از گوش به
خوبی کار نمی ‌کند.

به طور معمول از سنین دو سالگی به بعد، کودکان
دچار عفونت مکرر گوش می ‌شوند که باید علاوه بر بررسی گوش، لوزه‌ها را هم
بررسی کرد، زیرا ثابت شده که عامل مستعد کننده ی عفونت گوش و عدم کارکرد
صحیح شیپور اُستاش، بزرگی لوزه سوم است.

توصیه می ‌کنم در این موارد حتما به پزشک مراجعه کنید تا لوزه‌ها بررسی شوند، زیرا لوزه سوم از طریق مشاهده قابل رویت نیست و باید رادیولوژی انجام شود.

به‌ طور معمول عفونت گوش در چه سنی شایع است؟

اغلب
گوش درد بین 6 ماهگی تا 6 سالگی دیده می شود. در این دوره، ما عمده عفونت
‌های گوش را داریم. پس از 6 سالگی به علت بالغ شدن بخش شیپوراستاش، شدت
عفونت ها کاهش پیدا می ‌کند.

اگر یک فرد 30 سال به بالا دچار عفونت گوش شود شما به چه چیزی شک می‌ کنید؟

در
این صورت لازم است گوش معاینه شود و آندوسکوپی سینوس و بینی برایش انجام
شود. اگر مشکلی در این نواحی نبود، به خود عفونت گوش و مسایل درونی گوش شک
می‌ کنیم.

در این موارد لوله های کوچکی را در داخل گوش تعبیه می ‌کنیم که نقش شیپوراستاش را ایفا می‌ کنند و سبب می ‌شوند مشکل حل شود.

خیلی ها معتقدند که باید دائم گوش را شستشو داد یا جرم آن را خارج کرد. نظر شما چیست؟

به
طور طبیعی گوش‌ها نیازی به پاک کردن ندارند، اما وقتی فردی دچار مشکل می
‌شود، این مشکل به دلیل شرایط طبیعی نیست. بنابراین در این موارد خاص نیاز
به درمان وجود دارد.

توجه داشته باشید عفونت های گوش خارجی، پارگی پرده گوش ، آسیب مجرای گوش و خیلی مسایل دیگر به سبب دست کاری های زیاد گوش است.

آیا افرادی که پرده گوش ‌شان پاره شده در معرض عفونت گوش میانی هستند؟

هر
گونه پارگی پرده گوش که بیشتر از سه ماه باقی بماند، در دسته عفونت های
مزمن گوش قرار می ‌گیرد. عفونت مزمن گوش با توجه به شدت آسیب، به دسته‌
های مختلفی طبقه‌ بندی می‌ شود.

نوع شدید این عفونت نیاز به عمل جراحی سریع دارد.

اگر
با گذشت زمان، افراد دچار عفونت ‌های مکرر شوند، راه درمان آن، جراحی و
برطرف کردن عفونت و پیوند پرده گوش از طریق نسوج اطراف آن خواهد بود.

آیا استفاده از هندزفری یا هدفون گوشی های تلفن همراه یا ضبط و... برای گوش دادن به موسیقی موجب عفونت گوش می ‌شود؟

ما
تا حد 70 دسی‌بل (واحد اندازه‌گیری صدا) را مجاز می‌ دانیم. هدفون ها و
هندزفری ها شدت صوت را تا چندین برابر حد مجاز بالا می ‌برند. اگر فردی
بخواهد به صدای بلند گوش بدهد قطعا به گوش خود آسیب می ‌رساند.

در
رابطه با ایجاد عفونت توسط این وسایل هم باید بگویم اگر وسیله ‌ای وارد
مجرای گوش شود، فرد را مستعد ابتلا به عفونت گوش خارجی می ‌کند. این مشکل
را در افرادی که از سمعک‌ های داخل گوش استفاده می ‌کنند، بیشتر می ‌بینیم.

عوارض عفونت گوش شامل چه مواردی است؟

عفونت
گوش به‌ خصوص در نوع شدید آن، یک عفونت پیش رونده است. پیشرفت این عفونت
سبب درگیری تمام نواحی اطراف گوش می ‌شود؛ به عنوان مثال در اطراف گوش،
مغز را داریم. پس اگر عفونت یا آبسه مغزی را به دنبال عفونت گوش دیدیم
نباید تعجب کنیم.

عفونت بخش ‌های داخلی گوش، شنوایی فرد را تحت تاثیر قرار می ‌دهد.

مساله دیگر این است که عصب ناحیه صورت از داخل گوش عبور می ‌کند که فلج شدن این عصب، از جمله عوارض عفونت گوش است.

خطرات صداهای گوش خراش - Adel_Transporter

خطرات, صداهای, گوش, خراش,

آلود گی
صوتی، یکی از مشکلات رایج در شهرهای بزرگ است که عواقب زیانباری برای
شهروندان به بار می‌ آورد. همچنین کارگران در واحدهای صنعتی و
استفاده‌کنندگان از وسایل پخش موسیقی دستی ممکن است در معرض مشکلات شنوایی
ناشی از سر و صدای زیاد قرار گیرند. نقصان شنوایی ناشی از سر و صدا یا
ترومای آکوستیک، مهم ترین علت قابل ‌پیشگیری ناشنوایی دایمی است.

اما چگونه دریابیم که در معرض خطر این عارضه هستیم و در مقابل آن چه کنیم؟

تقسیمات گوش

گوش
به سه قسمت تقسیم می ‌شود: امواج صوتی ابتدا وارد گوش خارجی می‌ شوند
که چیزی بیش از یک مجرای غیر فعال جمع‌آوری صداست. در مرحله بعد، این
امواج به پرده صماخ برخورد می‌ کنند و سبب ارتعاش آن می ‌شوند. این
ارتعاشات از طریق زنجیره‌ای از استخوان‌های کوچک به گوش میانی منتقل می‌
شود. در نهایت، در گوش داخلی این ارتعاشات به حلزون می ‌رسند که با
ردیفی از سلول‌های مویی ظریف یا مژک‌ها پوشیده شده است. ارتعاشات ناشی از
صدا، نیرویی را بر مژک‌ها وارد می ‌آورد که به صورت تکانه‌های الکتریکی
ترجمه و از راه عصب شنوایی به مغز منتقل می ‌شود. اما این مژک‌ها دارای
ساختمان‌های ظریفی هستند. صداهای بیش از حد بلند، نیروی شدیدی ایجاد می‌
کند که می‌ تواند به سلول‌های مویی صدمه بزند. این سلول‌ها در برابر
آسیب‌های خفیف می ‌توانند بهبود پیدا کنند، اما آسیب‌‌های شدید این
سلول‌های عصبی را خواهند کشت و سبب نقصان دایمی شنوایی خواهند شد.

صداهای
بسیار بلند به گوش صدمه خواهند زد، اما برخی از افراد نسبت به دیگران به
آسیب صوتی حساس‌ترند. علاوه بر تفاوت‌های ژنتیکی، عوامل محیطی مانند سیگار
کشیدن و قرارگیری در معرض فلزات سنگین مانند سرب و حلال‌ها هم ممکن است
نقشی در این قضیه داشته باشند.

چقدر بلند؟

شدت صدا با واحد دسی‌بل اندازه‌گیری می ‌شود، هر چه شماره دسی‌بل‌ها بیشتر باشد، صدا بلندتر است.

توانایی
یک صدا در آسیب‌زدن به گوش، بستگی به مدت قرار گرفتن در معرض صدا و نیز
شدت صدا دارد. برای مثال، تاثیر چهار ساعت قرار گرفتن در معرض صدایی با
بلندی 88 دسی‌بل، به همان اندازه هشت ساعت قرار گرفتن در معرض صدای 85
دسی‌بل است. صدای یک شلیک گلوله منفرد به اندازه 40 ساعت شنیدن صدایی به
بلندی 90 دسی‌بل است.

اما چه اندازه بلندی صدا برای شنوایی شما خطرناک است؟

همانطور
که گفته شد، هم شدت صدا مهم است و هم زمان قرارگیری در معرض صدا. صداهای
زیر 75 دسی‌بل اصولا بی‌ خطر محسوب می ‌شوند، اما هشت ساعت قرارگرفتن در
معرض صدای در حد 85 دسی‌بل ممکن است خطرناک باشد.

علایم هشدار دهنده

اغلب
نقصان شنوایی ناشی از سر و صدا، با بروز مشکل در شنیدن صداهای با فرکانس
بالا آغاز می ‌شود و سپس با شدت یافتن آن، فرکانس‌های پایین‌تر هم شنیده
نمی ‌شوند. هر دو گوش اغلب به اندازه یکسان گرفتار می ‌شوند، اما ممکن است
یک گوش به منبع صدای آسیب‌رسان نزدیک تر باشد، بنابراین نقصان شنوایی
ایجاد شده ممکن است شکل نامتقارن به خود بگیرد. هنگامی که شنوایی شما در
اثر سر و صدا از بین برود، دیگر قابل برگشت نیست و تنها راه علاج، استفاده
از سمعک است. سمعک هر صدایی را که عصب شنوایی شما هنوز می ‌تواند تشخیص
دهد، تقویت می ‌کند. برای همین مهم است که نشانه‌های اولیه نقصان شنوایی
ناشی از سر و صدا تشخیص داده شود.

اگر گوش‌های شما پس از قرار
گرفتن در معرض سر و صدا زنگ‌ بزند یا وزوز کند، به معنای آن است که این
صدا آنقدر بلند بوده است که توانسته به شنوایی شما آسیب بزند و اگر این سر
و صدا سبب دردناک ‌شدن شنوایی یا نشنیدن و دور شدن صداها برای ساعت‌ها و
روزها شود، به معنای آن است که سلول‌های مژکی گوش شما از هم اکنون دچار
مشکل شده است.

اگر شما باز هم در معرض سر و صدا قرار گیرید، احتمالا دچار ناشنوایی دایمی خواهید شد.

چه کسانی در معرض خطر هستند؟

هرکسی
در معرض صدای بلند قرار گیرد، احتمال آسیب شنوایی در او وجود دارد. اگر
صدای پس‌زمینه‌ای در محیط موجب شود که شما برای فهماندن منظورتان به فردی
که در فاصله ی نیم متری از شما قرار دارد، فریاد بزنید، این سر و صدا
آنقدر بلند هست که به شنوایی شما آسیب برساند. شایع‌ترین علت ناشنوایی
ناشی از سر و صدا، برخی مشاغل است. کارگران ساختمانی، آتش‌نشانان، مأموران
پلیس، کارگ ران
کارخانه، کارکنان نظامی، کشاورزان و رانندگان کامیون در معرض خطر هستند.
طرفداران تیم‌های ورزشی که در استادیوم‌ها حضور پیدا می ‌کنند، نیز اغلب
سر و صدای زیادی تولید می ‌کنند و این سر و صدا ممکن است کارگران استادیوم
و طرفداران تیم‌ها را در بسیاری از بازی‌ها در معرض خطر قرار دهد.
موسیقی‌دانان هم در معرض خطر هستند. بسیاری از نوازندگان موسیقی کلاسیک از
گوشی در حین اجراهای ارکستری استفاده می ‌کنند.

استریوهای شخصی یک
تهدید خاص برای نسل جوان‌ است. طول عمر زیاد باتری این استریو‌ها، به
معنای آن است که ساعت‌ها می ‌توان به آنها گوش داد و ظرفیت بالای آنها
امکان شنیدن مداوم موسیقی را فراهم می ‌آورد. هدفون‌های درون گوشی که
امروزه جایگزین هدفون‌های بزرگ روی گوشی شده‌اند، این مشکل را با متمرکز
کردن مستقیم صدا بر روی گوش بدتر می ‌کنند.

چه کار باید کرد؟

ابتدا،
صدای موسیقی را کم کنید و وسایل صوتی خود را تنظیم کنید یا در کنسرت‌های
پُر سر و صدا، جایی دور از صحنه بنشینید. حتی اگر نمی ‌توانید از سر و صدا
دوری کنید، شما می‌ توانید گوش‌هایتان را محافظت کنید. اگر به طور اتفاقی
در معرض صداهای بلند قرار گرفتید، از گوشی‌های ‌داخل گوشی یا پلاگ‌ گوشی
یک بار مصرف استفاده کنید، اما اگر به طور مکرر در معرض سر و صدای زیاد
هستید، بهتر است گوشی‌های مخصوصی برای خود سفارش دهید.

برای
محافظت در محیط خارج خانه یا در محیط کار از گوشی‌های روگوشی استفاده کنید
و برای حداکثر حفاظت می ‌توانید از هردوی آنها استفاده کنید. این گوشی‌ها
در صورتی که به طور صحیح استفاده شوند، می توانند 15 تا 49 دسی‌بل از
بلندی صدا بکاهند. گرچه ممکن است به گوش زدن آنها برایتان آزارنده باشد،
یا زیبا به نظر نرسد، اما استفاده موقت از این گوشی‌ها، بهتر از آن است که
مجبور شوید برای سال‌ها سمعک به گوش بگذارید.

با پیرگوشی چه کنیم؟ - Adel_Transporter

با, پیرگوشی, چه, کنیم؟,

بیش��ر
کم شنوایی های ناشی از قرارگیری در معرض اصوات بلند، قابل پیشگیری اند.
آگاهی از منابع بالقوه صدا ساز نظیر آژیرهای خطر، ماشین های برف روب و چمن
زنی، اره های مکانیکی و وسایل خانگی پرصدا حائز اهمیت اند.

گوشی
ها یا پلاک های گوشی می توانند از گوش ها محافظت کنند، و باید برای
جلوگیری از آسیب های شنوایی از آنها استفاده شود. اصوات بسیار بلند روزمره
در محیط کار یا منزل می توانند برای شنوایی خطرساز باشند. دوری از اصوات
بلند و کاهش زمان قرارگیری در معرض این نوع اصوات روزمره، سودمند است.

برای کمک به افراد دچار پیرگوشی راه های بسیاری وجود دارد:

برای برخی از آنان، سمعک راه حل مناسبی است.

وسایل
کمک شنیداری سبب می شوند در برخی موقعیت ها، شنیدن برای آنها راحت تر
شود. تلفن های مجهز به تقویت کننده، مثالی از این نوع وسایل است. مثال
دیگر، دستگاه های FM   است که اصوات را با سمعک  یا بدون سمعک واضح تر می
کنند. این دستگاه ها امواج صوتی را مانند یک رادیو به گوش ها می فرستند.

آموختن گفتارخوانی(لب
خوانی)، استفاده از نشانه های بینایی برای درک بهتر گفتار نیز به افراد
دچار پیرگوشی کمک می کند تا صحبت های مخاطب خود را بهتر درک کنند.

سمعک مناسب چگونه انتخاب می شود؟

برای
ارزیابی میزان کم شنوایی و انتخاب راهکار تقویتی مناسب، مشاوره با متخصصین
آموزش دیده خاصی که به صورت تیمی کار می کنند، ضروری است.

پزشک
متخصص گوش و حلق و بینی، فرد دچار مشکل شنوایی را ارزیابی می کند و هر
گونه بیماری یا اختلالی افزون بر مشکل اصلی را تشخیص و مورد درمان قرار می
دهد.

شنوایی سنج، متخصصی است که میزان شنوایی را ارزیابی و نوع کم
شنوایی را مشخص می کند. شنوایی سنج پس از ارزیابی کامل شنوایی تعیین می
کند که سمعک می تواند مفید باشد یا خیر.

فرد
کم شنوا مورد مشاوره قرار می گیرد و در مورد چگونگی کمک سمعک به بهبود
موقعیت های شنیداری به او توضیحاتی داده می شود. پس از آن شنوایی سنج
آزمون هایی را جهت تعیین سمعک مناسب انجام می دهد و سمعکی را انتخاب می
کند که شنوایی و درک گفتار فرد را به حداکثر برساند.

سمعک برای اکثر افراد مسن دچار کم شنوایی سودمند است، گرچه میزان این سودمندی بستگی به نوع و میزان کم شنوایی فرد دارد.

نکات مهم هنگام صحبت با فرد دچار پیرگوشی

اگر
شما یا یکی از آشنایان تان دچار کم شنوایی ناشی از پیرگوشی هستید، این
نکات را با اعضای خانواده، دوستان و همکارانتان در میان بگذارید:

- روی خود را به سمت فرد دچار کم شنوایی کنید. طوری که او بتواند چهره شما را هنگام صحبت کردن ببیند.

-
اطمینان حاصل کنید هنگام صحبت کردن، نور از رو به رو به شما می تابد. این
امر سبب می شود فرد دچار کم شنوایی حالات چهره، حرکات لب و بدن شما را
ببیند و ارتباطش راحت تر شود.

- رادیو و تلویزیون را هنگام گفت و گوها خاموش کنید.

- هنگام غذا خوردن یا زمانی که دهانتان را با دستانتان پوشانیده اید، صحبت نکنید.

- کمی بلندتر از معمول صحبت کنید، اما فریاد نزنید. فریاد زدن، ریتم گفتار شما را تغییر می دهد.

- با سرعت طبیعی صحبت کنید و در ادای اصوات اغراق نکنید.

- هر زمان که مقدور بود موضوع صحبت را به فرد دچار کم شنوایی بگویید.

- در صورتی که فرد متوجه صحبت شما نشد، آن را در جملات کوتاه تر و ساده تر بیان کنید.

- در رستوران یا در جمع های خاص، صندلی یا محلی را انتخاب کنید که دور از شلوغی و سر و صدا باشد.

پیرگوشی چیست؟ - Adel_Transporter

پیرگوشی, چیست؟,

پیرگوشی نوعی افت شنوایی است که به تدریج با بالا رفتن سن در بیشتر افراد ایجاد می شود. کم شنوایی در سنین سالمندی ضایعه
شایعی است. در حدود 35- 30 درصد بزرگسالان در سنین 65و 75 سالگی دچار کم
شنوایی اند. تخمین زده می شود که 50-40 درصد افراد بالای 75 سال شنوایی
شان افت کرده است.

کم شنوایی های مربوط به پیرگوشی، غالباً در اصوات
فرکانس زیر است. به عنوان مثال برای بعضی افراد، شنیدن صدای چهچهه یک
پرنده یا صدای زنگ زدن تلفن نزدیک شان مشکل است. ولی ممکن است همان فرد
بتواند صدای بم کامیونی را از پایین خیابان بشنود.

علائم پیرگوشی چیست؟

در صورت وجود پیرگوشی، اصوات آهسته تر و با وضوح کمتر به نظر می رسند. این امر سبب می شود شنیدن و درک گفتار مشکل تر شود.

افراد دچار پیرگوشی ممکن است چند مورد از موارد زیر را تجربه کنند:

- به نظر می رسد دیگران به صورت نجوا یا زمزمه صحبت می کنند.

- شنیدن و افتراق اصواتزیرمانند(س) و (ش) برای آنان مشکل است.

- درک محاورات به ویژه در صورت وجود اصوات زمینه ای، مشکل است.

- شنیدن صدای مردان از صدای زیر زنانه برایشان راحت تر است.

 -برخی اصوات آزاردهنده یا خیلی بلند به نظر می آیند.

- ممکن است دچار وزوز گوش (صدای زنگ، غرش یا هیس هیس در یک یا هر دو گوش) هم باشند.

علل ایجاد پیرگوشی چیست؟

 در
بیشتر موارد علت آن تغییرات گوش داخلی فرد است که با بالا رفتن سن به وجود
می آید. اما تغییرات گوش میانی یا تغییرات کلی در راه عصبی شنوایی به مغز
نیز ممکن است سبب بروز کم شنوایی شوند. 

پیرگوشی
غالباً در هر دو گوش است و هر دو را به یک اندازه تحت تاثیر قرار می دهد.
از آنجا که روند افت شنوایی تدریجی است، افرادی که دچار پیرگوشی می شوند
ممکن است متوجه کم شدن شنوایی خود نشوند.

کم شنوایی حسی
عصبی، در اثر اختلال در گوش داخلی یا عصب شنوایی ایجاد می شود. پیرگوشی
معمولاً یک اختلال شنوایی حسی- عصبی است و در اغلب موارد در اثر تغییرات
تدریجی گوش داخلی، ایجاد می شود.

مجموعه ای از عوامل مانند: قرار
گرفتن در معرض اصوات مربوط به ترافیک یا کارخانجات صنعتی، محیط های کاری
پر سر و صدا، تجهیزات صدا دار و موسیقی بلند در طی سالیان متوالی، می
تواند سبب ایجاد کم شنوایی حسی- عصبی شود.

کم شنوایی حسی-
عصبی غالباً به دلیل آسیب دیدن سلول های مویی(گیرنده های حسی گوش داخلی)
ایجاد می شود. این امر ممکن است در اثر عوامل ارثی، بالا رفتن سن، بیماری
های مختلف و اثرات جانبی  برخی داروها( آسپیرین و بعضی از آنتی بیوتیک ها) باشد.

پیرگوشی ممکن است در اثر تغییر در ذخیره خونی گوش ایجاد شود. این حالت در بیماری قلبی ، فشار خون بالا، اختلالات رگی ناشی از دی��بت یا دیگر اشکالات خونی به وجود می آید.

گاهی اوقات پیرگوشی، ضایعه شنوایی انتقالی است، به این معنا که کاهش حساسیت به صدا ناشی از ناهنجاری در گوش خارجی یا گوش میانی است.

این
ناهنجاری ها شامل کاهش عملکرد پرده صماخ یا کاهش عملکرد سه استخوانچه کوچک
گوش میانی است که امواج صوتی را از پرده صماخ به گوش داخلی می رسانند.

پارگی‌ پرده‌ گوش‌ - Adel_Transporter

پارگی‌, پرده‌, گوش‌,

شرح بیماری 

پارگی‌ پرده‌ گوش‌ عبارت‌ است‌ از پاره‌ شدن‌ پرده‌ نازک‌ گوش‌ که‌ قسمت‌های‌ داخلی‌تر گوش‌ را از گوش‌ خارجی‌ جدا می‌کند.

علایم‌ شایع‌

درد ناگهانی‌ درگوش‌

ناشنوایی‌ نسبی‌

خونریزی‌ یا ترشح‌ از گوش‌. ترشح‌ گوش‌ ممکن‌ است‌ در عرض‌ 24 تا 48 ساعت‌ پس‌ از پارگی‌، شبیه‌ چرک‌ شود.

وزوز گوش‌

سرگیجه‌

علل���

پاره‌ شدن‌ پرده‌ گوش‌ به‌ دنبال‌ وارد کردن‌ یک‌ شی‌ء مثل‌ گوش‌ پاک‌کن‌ یا گیره‌ کاغذ برای‌ تمیز کردن‌ یا رفع‌ خارش‌ گوش‌

وارد
آمدن‌ فشار ناگهانی‌ به‌ پرده‌ گوش‌ به‌ سمت‌ داخل‌، مثلاً در اثر سیلی‌،
حادثه‌ به‌ هنگام‌ شنا یا شیرجه‌، یا وقوع‌ انفجار در نزدیکی‌ فرد

وارد آمدن‌ فشار ناگهانی‌ به‌ پرده‌ گوش‌ به‌ سمت‌ خارج‌ (مکش‌ به‌ سمت‌ خارج‌) مثلاً در اثر بوسیدن‌ گوش‌

عفونت‌ شدید گوش‌ میانی‌

عوامل تشدید کننده بیماری 

عفونت‌ اخیر گوش‌ میانی‌

صدمه‌ به‌ سر

پیشگیری‌

هیچ‌ شیئی‌ را درون‌ مجرای‌ گوش‌ فرو نکنید.

از صدماتی‌ که‌ ممکن‌ است‌ باعث‌ پاره‌ شدن‌ پرده‌ گوش‌ شوند اجتناب‌ کنید.

در صورت‌ بروز عفونت‌ گوش‌ میانی‌، سریعاً برای‌ درمان‌ مراجعه‌ کنید.

عواقب‌ مورد انتظار

اگر
پرده‌ گوش‌ پاره‌ شده‌ عفونی‌ نشود، معمولاً خود به‌ خود در عرض‌ 2 ماه‌
ترمیم‌ صورت‌ می‌گیرد. اگر پرده‌ گوش‌ پاره‌ شده‌ عفونی‌ شود، عفونت‌ را
می‌توان‌ درمان‌ کرد و شنوایی‌ نیز معمولاً مشکل‌ دایمی‌ پیدا نمی‌کند.

اگر پارگی‌ خود به‌ خود ترمیم‌ نشود، نیاز به‌ جراحی‌ وجود دارد.

عوارض‌ احتمالی‌

عفونت‌ گوش‌، همراه‌ با تب‌، استفراغ‌ و اسهال‌

به ندرت خونریزی‌ زیاد

مننژیت‌

ماستوئیدیت‌ (عفونت‌ ماستوئید: ناحیه‌ استخوانی‌ پشت‌ گوش)

به ندرت ناشنوایی‌ دایمی‌

درمان‌

اصول‌ کلی‌

تشخیص‌
با معاینه‌ گوش‌ با اتوسکوپ‌ (دستگاه‌ مخصوص‌ دیدن‌ داخل‌ گوش‌) تأیید
می‌شود. همچنین‌ ممکن‌ است‌ مایع‌ داخل‌ گوش‌ کشت‌ داده‌ شود.

درمان‌ شامل‌ دارو برای‌ پیشگیری‌ از عفونت‌ و مراقبت‌ حمایتی‌ برای‌ درد است‌.

حتی‌المقدور فین‌ نکنید. اگر این‌ کار ضرورت‌ داشته‌ باشد، آن‌ را به‌ ملایمت‌ انجام‌ دهید.

مجرای‌ گوش‌ را خشک‌ نگاه‌ دارید. شنا نکنید، دوش‌ نگیرید، یا در باران‌ بدون‌ چتر راه‌ نروید.

اگر پرده‌ گوش‌ خود به‌ خود ترمیم‌ نشود، عمل‌ جراحی‌ ظریفی‌ برای‌ ترمیم‌ آن‌ صورت‌ خواهد گرفت‌.

داروها

آنتی‌بیوتیک‌ برای‌ پیشگیری‌ از عفونت‌

داروهای‌ ضد درد

برای‌ درد خفیف‌ می‌توانید از استامینوفن‌ استفاده‌ کنید.

فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری 

با رو به‌ بهبود گذاشتن‌ علایم‌، فعالیت های‌ عادی‌ خود را از سر گیرید.

رژیم‌ غذایی‌

رژیم‌ خاصی‌ توصیه‌ نمی‌شود.

درچه شرایطی باید به پزشک مراجعه نمود؟

اگر شما یا یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌ تان علایم‌ پارگی‌ پرده‌ گوش‌ را دارید، خصوصاً اگر ترشح‌ چرک‌ مانند از گوش‌ خارج‌ شود.

اگر یکی‌ از موارد زیر هنگام‌ درمان‌ رخ‌ دهد:

ـ تب‌

ـ دردی‌ که‌ علی‌رغم‌ درمان‌ ادامه‌ یابد.

ـ سرگیجه‌ای‌ که‌ بیش‌ از 12 تا 24 ساعت‌ طول‌ بکشد.

ـ
اگر دچار علایم‌ جدید و غیرقابل توجیه شده اید‌. داروهای‌ مورد استفاده‌
در درمان‌ ممکن‌ است‌ عوارض‌ جانبی‌ به‌ همراه‌ داشته‌ باشند.

ساکت کردن وزوز گوش - Adel_Transporter

ساکت, کردن, وزوز, گوش,

هرچند که هنوز درمان قطعی برای
وزوز گوش گزارش نشده است، اما طیف وسیعی از شیوه‌های رفتاری می‌ تواند در
کاهش این صدای مزاحم کمک کند.

کا��هایی که برای کنترل این صدای مزاحم می ‌توانید انجام دهید:

*‌
توجه کنید چه فعالیت‌هایی در طول روز، شما را از دقت به صدای گوشتان باز
می ‌دارد و یا موجب می ‌شود که توجه شما به وزوز گوشتان کمتر شود؟ به
احتمال زیاد این ها فعالیت‌هایی هستند که شما از انجام آن لذت می ‌برید و
به آنها علاقه دارید.

* در محیط‌ های آرام و ساکت که سر و صدا کم
است، بی‌‌ شک توجه شما به صدای گوشتان بیشتر می‌ شود. در چنین مواقعی
استفاده از صدایی با شدت پایین مثلا گوش دادن به یک موزیک ملایم در
جلوگیری از توجه‌ تان به وزوز گوش مفید خواهد بود.

* پیشنهاد می ‌شود مواقع خاصی از روز به انجام  این تمرین بپردازید:

به
صدای گوشتان و صدای سایر حس‌ها در خودتان توجه کنید؛ برای مثال چشمانتان
را ببندید و چند دقیقه روی ریتم تنفس خود تمرکز کنید. سپس در همان حالت،
توجه خود را به سمت دست‌ها معطوف کنید و در ذهنتان، به شمارش انگشتان دست
خود بپردازید. بار دیگر به ریتم تنفستان گوش دهید و بعد به وزوز گوشتان
توجه کنید. مجدداً روی تنفس تمرکز کنید و این مراحل را از نو تکرار کنید.
این تمرین به شما یاد می ‌دهد که چگونه توجه‌ تان را کنترل کنید.

*
برخی از افراد در یافته‌اند که ساختن تصور ذهنی دور از استرس در رابطه با
وزوز گوش، در کاهش آزاردهندگی ناشی از آن مفید است. برای مثال اگر صدای
گوشتان شبیه برخورد صدای امواج بر شن‌ها است،  دقایقی از روز چشم‌های خود
را ببندید و تصور کنید که در ساحل نشسته‌اید و امواج دریا را می ‌بینید که
با شن‌های ساحل برخورد می‌ کنند و یا اگر صدای گوش شما شبیه صدای سوت
کشیدن است، یک کتری در حال جوش را در ذهنتان، مجسم کنید.

*  آهسته و عمیق نفس بکشید.

*
هر روز به انجام تمریناتی بپردازید که به عضلات شما آرامش و راحتی می
‌دهند. این تمرینات برای مثال می ‌توانند شامل یک حمام گرم یا ماساژی
مناسب باشند.

* زمانی که احساس می ‌کنید صدای گوشتان بیشتر از همیشه
شما را آزار می ‌دهد و یا توجه بیشتری به آن دارید، بیندیشید که آیا مسائل
دیگری در ذهنتان وجود دارد که باید دسته‌ بندی شوند و همین موجب نگرانی
شما شده است؟ اگر چنین چیزی وجود دارد، در پی حل آن باشید و نگذارید صدای
گوش شما زندگی و کارتان را تحت تاثیر قرار دهد. دقت کنید مشکلات روزمره
نسبت به صدای گوش‌تان از اعتبار و اهمیت بیشتری برخوردارند.

*
نگرانی درباره ی صدای گوش، شما را بدتر خواهد کرد. برای مثال اگر از
فعالیتی به دلیل ترس از بدتر شدن وزوز گوش خودداری کنید، وزوز گوشتان شما
را بیشتر آزرده می ‌کند، زیرا ناراحت خواهید شد که چرا فعالیت‌هایی را که
باید انجام می ‌دادید، انجام نداده‌اید.

فراموش نکنید هر چه شما به این صدای مزاحم بیشتر توجه کنید، آن هم توجه بیشتر و بیشتری را از شما می‌ طلبد.

*
دقت کنید که چه صداهایی توجه ‌تان را از وزوز گوش بازمی‌ دارند. مثلا اگر
می‌ بینید هنگام تماشای تلویزیون وزوز گوشتان را فراموش می‌ کنید، در
مواقعی که این صدای مزاحم آزارتان می ‌دهد، به تماشای تلویزیون بپردازید.

خوابی آرام با وزوز گوش

عده‌ای از افراد مبتلا به وزوز گوش معتقدند که صدای مزاحم، خواب آنها را مختل کرده است. برای حل این مشکل موارد زیر را به شما پیشنهاد می ‌کنیم:

1)
هنگامی که در رختخواب هستید، از یک صدای ملایم استفاده کنید. این صدای
ملایم می ‌تواند شامل یک موزیک آرام، رادیو و یا حتی صدای فن باشد. توجه
کنید: گوش دادن به صداهای بلند خواب شما را مختل می ‌سازد.

2) میزان کافئین مصرفی (قهوه، چای، نوشابه و...) خود را در طی روز کم کنید و از مصرف کافئین در شب بپرهیزید.

3) در طول روز ورزش کنید، ولی از انجام ورزش یا فعالیت‌های سنگین نزدیک به زمان خواب خودداری کنید.

4)
ذهن خود را از مسائل و فعالیت‌های انجام شده در آن روز خالی کنید و هر شب
10 دقیقه قبل از خواب برنامه‌های روز بعد را بنویسید. دقت کنید در این کار
واقع‌گرا باشید.

5) نیم ساعت قبل از رفتن به رختخواب، به انجام تمرینات آرامش ‌بخش بپردازید و موزیک آرام مورد علاقه تان را گوش دهید.

6)
هنگامی به رختخواب بروید که احساس خستگی می ‌کنید نه اینکه چون ساعت خواب
فرارسیده است، خود را ملزم به رفتن به رختخواب کنید، ولی بکوشید تا هر روز
صبح در ساعت مشخص و ثابتی از خواب برخیزید.

7) این اندیشه را که رختخواب مساوی است با خواب، ملکه ی ذهنتان کنید.

8)
چنانچه تا 20 دقیقه بعد از رفتن به رختخواب خوابتان نبرد، وحشت زده و
نگران نشوید. برخیزید به اتاق‌های دیگر بروید و فعالیت‌های سبکی که به
تفکر و تمرکز نیازی ندارند، انجام دهید تا زمانی که احساس خوب ‌آلودگی
کنید. سپس به رختخواب برگردید.

9) الکل مصرف نکنید. الکل چرخه ی خواب شما را مختل می ‌سازد.

10)
قبل از خواب، از انجام فعالیت‌هایی که ذهن تان را مشغول می‌ سازد، مثل گوش
دادن به برنامه‌های گفت ‌و گو در تلویزیون و رادیو یا حل جدول خودداری
کنید.

11) در طول روز از چُرت زدن بپرهیزید.

12) نگران نباشید. به خاطر داشته باشید بدن شما حداقل خواب مورد نیازتان را تأمین خواهد کرد. بکوشید که به آرامش بیشتر آن کمک کنید